In 1998 begon Wim Helsen, na een veelzijdige professionele route, als cabaretier in het het duo ‘Vrolijk België'. Samen met Randall Caesar won hij in datzelfde jaar het Humorologieconcours. In 2000 verdween Randall van het podium naar de coulissen en sindsdien begeleidt hij Wim als solo-artiest. Die solo-carriere liep van een leien dakje en Helsen behaalde een finaleplaats zowel in Humo’s Comedy Cup (2001) als in het Leids Cabaretfestival (2002). Niet lang daarna stond het eerste avondvullende programma ‘Heden Soup!’ op poten, waarvoor Helsen in Nederland de VSCD-prijs Neerlands Hoop kreeg. Ondertussen is het tweede avondvullende programma feit geworden. ‘Bij mij zijt gij ge veilig’ ging op 8 november in premičre in de Kleine Komedie in Amsterdam en ontving tot dusver niets dan lovende kritieken. Op 26 november maakte ook Vlaanderen zich klaar voor de premičre van het nieuwe programma. De Bourlaschouwburg te Antwerpen was van parterre tot engelenbak uitverkocht en een 100-tal ongelukkigen werd zelfs onverrichterzaken terug naar huis gestuurd. Gunter Lamoot, die onlangs Humo’s Comedy won, nam het voorprogramma voor zich.
Wim Helsen deelt gedurende de voorstelling het podium met een flightcase, die een subtiele, soms lugubere bijrol speelt in het ijzersterke verhaal. De uitvoering van het personage, dat zijn publiek moeiteloos meesleurt in het relaas, is evenzeer verbluffend. Dat relaas is chaotisch en kent vele draden die aanvankelijk niet aan elkaar lijken te hangen. Op het einde worden alle elementen toch, haast miraculeus, in elkaar geweefd. Hier en daar neemt Helsen absurde zijwegen of uitweidingen. Toch is het verhaal op zich, alles bij elkaar genomen, niet zo ontzettend absurd maar eerder schrijnend echt. Wim demonstreert namelijk de mechanismen achter een extremistische didactuur en hoe een loser met charisma hele volkeren achter zich kan scharen om zijn zieke plannen uit te voeren. Niet enkel het verhaal is complex, het personage is dat evenzeer: het vertoont neurotische en zelfs psychotische trekjes, heeft wat last van grootheidswaanzin en is tegelijk een tikje paranoďde, doch bovenal is het verschrikkelijk eenzaam en twijfelend op zoek naar bevestiging. Wim voert een dergelijk chaotisch karakter meesterlijk doorleefd op. Meng daarbij nog de uitstraling en de gedrevenheid van een Amerikaanse tv network preacher en het publiek laat zich moeiteloos (schaapachtig?) meeslepen in een bizarre wereld en kan daar nog smakelijk om lachen ook. Dat is beangstigend en navrant als je verder kijkt dan het geschater, want onze nieuwe leider spoort zijn volk, bestaande uit doorgaans kritische theaterbezoekers, aan tot fascistoďde daden.
Niets dan lof en dank voor onze nieuwe president, onze oppervlag? Misschien is enige muggenzifterij hier toch op zijn plaats. Wims ‘verlicht despotisme’ ontwikkelt zich ruwweg in het tweede, ontzettend boeiende, deel van de voorstelling. In het eerste deel mag er echter wat geknipt worden. Heel wat elementen daarin zijn niet essentieel in het verhaal en kunnen gemakkelijk achterwege worden gelaten. Dat zou het geheel trouwens korter maken en dat mag, want met het voorprogramma erbij duurt de voorstelling behoorlijk lang. Daarnaast beginnen hier en daar een aantal typische mechaniekjes op te vallen zoals de ellenlange opsommingen die van eenvoudige en positieve beschrijvingen omkantelen in neerwaartse spiralen van negatieve en ingewikkelde monsterlijkheden. Zo begint Helsen bijvoorbeeld met “echte” vrouwen om uit te monden bij vrouwen “die zoveel schaamhaar hebben dat ge er een dubbele boterham met kaas en hesp in kunt verliezen”. Op zich zijn het steeds fantastische, lachwekkende gedachtengangen maar het systeempje wordt nogal vaak toegepast. Tenslotte is Wim meester in het uit de doeken doen van het plausibele of voor de hand liggende zaken. Uitspraken zoals “een spiraal die … spiraalvormig” is, “een salamanderachtige … salamander” of “ze aten hun boterhammen met hun … monden” zijn meer dan legio. Het zijn een paar dingen die in het oog springen als je de voorstelling onder de microscoop legt. De gemiddelde toeschouwer blijkt daarvan nochtans niet wakker te liggen op te maken uit de positieve en uitbundige reacties.
Wim for president? Vast en zeker! Bent u die hard Helsenfan of nog Helsenmaagd? Je moet “Bij mij zijt ge veilig” zeker gezien hebben niettegenstaande bovenstaande muggenzifterij . Het is een voorstelling die behalve onderhoudend en lachwekkend, bijzonder maatschappijkritisch is zonder dat je dat als toeschouwer onmiddellijk doorhebt. Wim maakt immers geen grappen over extremistische of fascistische figuren. Hij laat je gewoon aan den lijve ondervinden hoe een dociele menigte dergelijk gedachtengoed klakkeloos slikt van een charismatische gek. Dompel je onder in Wims bizarre wereld en geniet van de zachte verstikkingsdood!
