Was de drang om zelf op een podium te staan er al van kindsbeen af?
Dat verlangen was zeer groot. Maar ik kom van een nogal beschermende familie waardoor ik niet echt naar buiten kwam met een aantal dingen en ik leefde nogal in mijne kop. Ik ben zelf op zoek gegaan naar opnames en muziek beginnen maken, maar allemaal op mijn kamertje. Ik ben een ongelofelijke muziekfreak. Ik creëerde een eigen universum in mijne kop, maar het verlangen om iets te doen voor een publiek was er nog altijd.

Wanneer stond je voor het eerst op een podium?
Dat is lang geleden, in 2000. Dat verlangen om op een podium te staan was er en toen ik alleen ging wonen is dat uit zijn voegen gebarsten. Ik heb toen een toneelopleiding gevolgd aan het NOK in Borgerhout. Die heb ik niet afgerond want ik wilde vanalles doen maar kwam er niet aan toe. In die twee jaar heb ik wel wat techniek geleerd. Dan ben ik via Alain Pringels, die jarenlang dramaturg is geweest van het NTG, bij zijn theatergroep De Schizo’s gesukkeld. Daar heb ik twee toneelstukken meegedaan als figurant en hier en daar een rolletje. Ik heb Alain, die ongelofelijk in mensen gelooft, toen verteld dat ik zelf iets wilde maken. Zo is eind 1999 Tante Tiet ontstaan.

In 2000 heb ik mij ingeschreven voor Humorologie. Daar kreeg ik de bevestiging van een aantal mensen dat ik talent heb. Niemand in het humorcircuit kende mij toen. Ik wist zelfs niet dat er een circuit was. Via Dimitri Desmytter, geestige kerel, ben ik in de Lunatic Comedy Club in café Bal Infernal (Gent, red) terechtgekomen en dat ontplofte daar. Plots werd ik omschreven als de winnaar, ware het niet dat Wouter Deprez daar was met heel wat meer maturiteit en ervaring. De finale heeft hij dan ook glansrijk gewonnen. Daarna heb ik de humortoer meegedaan en voilà, dat wordt opgepikt door een theaterbureau, Kaft was dat toen, daarna is XL Productions op de proppen gekomen en wat later Bis-produkties.

Na Tante Tiet heb ik Ontploft! gemaakt. Ontploft! is een monoloog over de eerste wereldoorlog met een soundtrack die ik zelf gemixt heb. Er zit wel humor tussen, maar het is verteltheater. Nu merk ik dat er in die twee jaar onvoorstelbaar veel is veranderd en dat ik weer van nul moet beginnen om te laten zien: “Hey, ik leef nog.”

Tante Tiet, Ontploft! en dan nu De Aarsengel. Merk je bij jezelf een evolutie? Zijn er dingen die je anders aanpakt of ga je ander richtingen uit?
Gelukkig is er evolutie, denk ik. Als er geen evolutie is of als je geen bevestiging krijgt dan stop je ermee. Er is evolutie in die zin dat ik nu bij het schrijven op voorhand weet wat ik wil vertellen. Vroeger maakte ik typekes en op het einde van het gepieker en geschrijf, merkte ik dat er qua inhoud bij elk typke een verband was en zo begon ik een lijn te trekken in het verhaal. Bij de Aarsengel begon ik eerst daarnaar te zoeken en nu ben ik daar zeker van…euhm: er is geen hoop. (luid gelach) Er is weinig hoop voor de mens maar met wat humor en een paar schone beelden kunnen we dat relativeren. In De Aarsengel komt heel mooi tot uiting dat ik een zeer cynische verteller ben. Maar via die moeilijke, cynische weg krijg ik de mensen aan het lachen. Ik wil constant op de balans van verdriet en humor zitten: tragi-komisch. De opbouw in De Aarsengel wordt alsmaar dramatischer en dramstischer. Bij Robert (een van de personages) komt dat tot een hoogtepunt. Die mens zegt: “ik ben aan het verrotten hier in mijn doos.” Het publiek kan daar enorm mee lachen. Het leed dat je als mens moet meemaken, daar een grap van maken en toch de essentie ervan blijven onthouden en de waarheid zeggen. De waarheid is hard maar de mensen daarom laten lachen, dat is eigenlijk mijn doelstelling. Bij Humorologie kwam er achteraf iemand naar mij en die zei: "Gij zijt zo pessimistisch, maar ik heb zo gelachen." Dan is het doel bereikt.

In de omschrijving De Aarsengel op je website staat er dat het ‘eigenzinnig maar niet vrijblijvend’ is. Zit er een of andere boodschap in het stuk?
Oohooo (kreun) Die vraag heb ik nog al gegkregen en dan denk ik altijd shit. Ik denk het wel. (lange stilte) Ik huiver zo van het woord boodschap want dan zie ik onmiddellijk dat (een wijzende vinger) en ik wil niet dat (zelfde vinger) doen. Ik wil de mensen niet wijzen op wat ze moeten doen. Ik ben wel heel persoonlijk betrokken bij de stukken die ik schrijf. Het is niet zo dat ik overweeg wat de mensen nu het leukste zouden vinden. Bram Vermeulen heeft ooit het maken van een voorstelling vergeleken met een autorit: je rijdt van punt a naar punt b. Als je niet weet naarwaar je rijdt dan heeft het geen zin. Zo kan volgens mij zelfs absurdisme een vorm van engagement zijn, Freek De Jonge staat daar zeer kritisch tegenover. Omdat de folie van het leven zodanig absurd is op sommige momenten, blijft er niets over dan het zo te verwoorden. Kamagurka of Wim Helsen, die soms heel absurd zijn, zeggen op hun eigen schone manier wel degelijk iets over het leven en de maatschappij. Ik doe dat rechtstreekser, ik ben directer.

Dus ik denk wel dat ik iets wil zeggen, maar niet op een moralistische manier. Walter Baele is eens komen kijken en zei dat ik veel cassanter en minder vrijblijvend ben dan hem. Ik denk dat het scherpe of het tragi-komische er voor zorgt dat het blijft hangen bij sommige mensen. Op humorologie kwamen er verzorgers van een rusthuis naar mij die zeiden: “het klopt, het is zo humoristisch en zo triest, het klopt”. Dat was touché .

Je schrijft je teksten zelf. Alain Pringels is nu voor de derde keer je coach. Wat is die man zijn bijdrage?
Bij Tante Tiet was dat heel intens, maar nu is dat veel minder. Alain is de persoon die een keer komt kijken en dan zegt let daar en daar op. Voor de Aarsengel en Ontploft! was dat niet meer en dat was weinig. Alain beschikt wel over een ongelofelijk inzicht: met één zin kan hij heel het stuk omdraaien en heeft dan nog gelijk ook, zodat ik terug moet beginnen werken. Bijzonder frustrerend maar tegelijkertijd ook prachtig.

Je staat er dus grotendeels alleen voor. Is het een moeilijk proces om van niets tot een voorstelling te komen?
Ik heb nu besloten dat ik een artistiek klankbord wil. Het is zwaar alleen: met uwe kop tegen de muur lopen, je moet het allemaal zelf uitdokteren. De Aarsengel heb ik twintig keer gespeeld en op die tijd verandert dat ontzettend. Dan is het seizoen gedaan en denk je: nu ben ik eindelijk klaar om iets moois te spelen. Maar het vat is op en je moet aan iets anders beginnen. Voor de volgende productie ben ik volop bezig mensen te contacteren die mijn klankbord willen zijn. Op den duur ga je je eigen productie doodknuffelen: Kill your darlings. Je moet keuzes maken en dingen loslaten. Uit De Aarsengel heb de ik engel, waarnaar het stuk genoemd is, volledig geschrapt. Die engel droeg wel iets bij, maar kwam het tempo niet ten goede. Nu ik hem eruit heb gesmeten, zit het tempo en de verhaallijn veel beter. Dat heb ik zelf moeten ontdekken, maar iemand anders zou kunnen zeggen: “hey denk daar eens over na”. Dat is ook een stuk psychologische begeleiding, naar zelfzekerheid toe. Want al is de kick van alleen op een podium staan nog zo fantastisch, er blijft altijd twijfel als je met je eigen ding wordt geconfronteerd.

Heb je dan veel zenuwen als je het podium opgaat?
Dat is geëvolueerd. Ik ben onder goede spanning, die spanning mag mij niet oveheersen en daaraan werk ik heel bewust. Rustig ademhalen en je realiseren wat je al gedaan hebt in het verleden. Uiteindelijk heb je iets van “nu moet ik ervoor gaan”. Dus die rust is er, maar die concentratie is heel hoog. Vroeger liet ik die spanning over heenkomen en dan barsste ik uit in energie, maar hmm, te zenuwachtig maakt uwen boel kapot. Die spanning is er nog wel elke keer, die gezonde concentratie. Humor is zo fragiel: Een brommer op de achtergond kan je timing volledig breken en dan is het om zeep. Ik zeg altijd; je staat een beetje als Kamikaze op het podium.

Dat is een groot verschil met stand-up, want daarbij worden zulke onaangename toevalligheden juist gebruikt om op in te spelen.
Bij een café-optreden moet je meer je spierballen laten zien, daar komt het meer neer op techniek dan op inhoud. Ik vind dat leuk voor vijf minuten en dan heb ik zoiets van ok, te veel losse flodders. Er zijn een paar stand-up comedians in Vlaanderen die wel iets zeggen. Raf Coppens staat daar met een bepaalde droogte en een fatalistische houding. Op sommige momenten zegt hij eigenlijk: “schiet mij af, allez, kom”. Dat is voor mij stand-up. Ik hou niet van comedians die hun publiek knuffelen: "wij hebben het gezellig samen en we gaan er iets leuks van maken". What the Fuck seg. Nee, ik moet af en toe uit mijn lood geslagen zijn. 'Man on the Moon', dat is een film over Andy Kaufman. De hoofdrol is gespeeld door die beroemde Amerikaanse humorist, allez hoe noemt hij nu weer? … (Jim Carrey dus, red.) Hij speelt de stand-up comedian Andy Kaufman. Die film moet je echt eens zien (inderdaad!, red.). Dat is stand-up comedy! De mensen verwachten iets van hem en hij doet dat gewoon niet, hij is ze altijd een stap voor. Op een gegeven moment krijgt hij kanker, maar niemand gelooft hem. Dat is fantastisch. Ik huiver van een stand-up comidian die zegt “hebde gulder da ook, hè, hebde gulder da ook” Dat wij-zijn-samengevoel, nee bwaahhuoe.

Ik heb in 123 Comedy Club gespeeld, wat ik leuk vond, maar heel het sfeertje errond was ik zo kotsbeu: een dikke beat erachter en dan zit er 20 man in de zaal, da’s zo relatief. Op een gegeven moment heb ik er gewoon ne shot in gegeven. Ik heb de gouden gids gepakt en ben beginnen voorlezen. Het publiek dacht: wat doet die nu? Je kan zoiets niet vaker doen want dan wordt het een gimmick en komen ze kijken naar de man die uit de Gouden Gids leest.. In de Aarsengel tapte ik bewust soms slechte moppen en er is een stuk waarbij ik deed alsof ik mijn tekst niet meer wist. Ooit zei er iemand uit de zaal “moet ik helpen”. En dan via een terugkoppeling laten merken dat ik mijn tekst nog wel kende. Zoiets vind ik leuk om te doen, dat is plezant.

Wat is jouw favoriete typetje uit de Aarsengel?
Ah, Ik vind Robert nog altijd goed (de man in het rusthuis). Ik heb daar keuzes gemaakt naar volgorde. Je bouwt iets op, een spanningsboog en daarin is de volgorde van de typekes heel belangrijk. Ik weet dat Rudy meestal een billenkletser is, Rudy is zo’n dorpsfiguur, maar eigenlijk een zielig dorpsfiguur, met een grote mond en een klein hartje, een wijvenzot. Rudy is een succes, qua humor. Bij Rudy is het publiek vertrokken met lachen en dan (pok) komt Robert. Als je Robert voor Rudy zou zetten, zou je dat effect niet hebben. Bij Robert voel ik ook die macht van mijzelf en van dat typeke op het podium. Ik werk nu veel visueler en suggestiever, met meer stiltes. Robert plaatst een zin, hij wacht, hij kijkt hij en dan poef. Dat werkt! Op een gegeven moment vertelt Robert dat er mensen dood gaan in het bejaardentehuis en dat ze gaan kijken zijn naar de begrafenis. Dat is 'Festen' (de film, red.), de polonaise doen op racistische liedjes. Het is dat sfeerke waar ik naartoe wil. Holladiejoo, holladiejee, we gaan allemaal de pijp uit.. Ik weet dat dat niet echt optimistisch is.

Wie zijn je grote voorbeelden in binnen- en buitenland?
Recentelijk voor mij: Wim Helsen, sowieso. Omdat die doet wat ik wil, ik bedoel niet met dezelfde inhoud, maar wat hij nu doet, zou ik graag bereiken: spelen, spelen, spelen en daarvan kunnen leven. Toon Hermans vind ik ook heel mooi omdat die stiltes kan hebben. Ik werk de laatste tijd veel met stiltes en die zijn magisch, dat suggestieve daarrond. Hans Teeuwen vind ik nog altijd heel sterk. Ik zou hem graag eens zien fluisteren zoals Toon Hermans. Soms zou ik hem kwetsbaar willen zien. Maar qua techniek is hij een gereedsschapskist om u tegen te zeggen, hij kan dansen, zingen, piano spelen. Zijn tweede programma is voor mij nog altijd het summum van al zijn programma’s. Hij gaat daar heel ver, maar op het laatste is er toch een verhaal dat gebaseerd is op niets feitelijk. Met een ongelofelijke timing en spanningsopbouw en door het spelen met verwachtingen weet hij de lach te raken. Een subliem stukje cabaret. Ik geloof dat het de kruik noemt. 'Hard en Zielig', zijn eerste programma, was voor mij de aanzet om zelf iets te doen. Een beetje hetzelfde gevoel dat punkrockbands hebben als ze voor de eerste keer naar de Sexpistols gaan zien.

In Vlaanderen? Vlaanderen is fantastisch geworden en is qua vorm veel rijker dan Nederland. Shit man, wat een gevariëerd aanbod, wat een rijkheid! Maar die professionele ondersteuning is er niet. Als je al die mensen ondersteunig zou geven, maar mensen toch, je zou wat zien, echt waar… Maar ik geloof in Nederland. Ik ben ervan overtuigd dat er in Nederland de mogelijkheden zijn en dat daar het verstand ligt. Ik zou dolgraag in Nederland willen spelen puur en alleen maar om te leren. Dat heb je hier in Vlaanderen niet. Bij Humorologie doen ze dat nog een beetje. Humorolgie is voor mij een springplank geweest en daar zijn ze allemaal de revue gepasseerd: WouterDeprez, Vrolijk Belgie (met Wim Helsen, red.), Walter Baele, Geert Houtekiet. Dat is van een niet te onderschatten betekenis, maar het is allemaal gebaseerd op vrijwilligers, terwijl wedstrijden in Nederland een professionele organisatie hebben.

Dus op dat vlak mag er in Vlaanderen nog iets veranderen?
Het is vollop bezig, denk ik. En je ziet prachtige dingen. Ik heb Henk Ryckaert gezien, die heeft potentie. Danny Van Britsom vind ik goddelijk. Die heeft een soort gekte, een echte goeie waanzin, dat vind ik fantastisch. Op de Comedy Marathon is hij beginnen smijten met pannekoeken. “Moet-een pannenkoeksken ebben, moet-een pannenkoeksken ebben, moet er wa suiker bij?” Die doet dat gewoon en van die waanzin in die ogen kan je soms bang zijn. Dat is wat ik bedoelde met Andy Kaufman, die stoot de mensen ook wel eens af. Of Gunter Lamoot, dat laatste typeke met zijn fez op. Dat grenst aan het geniale, vind ik. Voor mij Lamoot. Zeker Lamoot, Helsen, Deprez.

Wanneer kunnen we Begijn terug aan het werk zien?
Volgend seizoen ga ik waarschijnlijk de humortoer presenteren met Danny Van Britsom, Henk Ryckaert en Bubblicious (de finalisten van het Humorologieconcours, red.). En vanaf januari ben ik op pad met Ron Reuman, Wigbert Van Lierde en Bart Buls. We geven een schoolvoorstelling rond singersong writers. En ik heb ontzettend veel cabaretplannen. Ik ga daar niks van openbaren, maar t’is lekker, t’is allemaal aan’t rollen.

De Aarsengel wordt in het diepvriesvak gestoken?
Volgend seizoen speel ik De Aarsengel maar een keer of twee. Ik neem het nog wel op in eigen beheer. Dit seizoen heb ik het een twintigtal keer gespeeld. Maar ik heb geen televisiebekendheid en tegenwoordig draait het om recetten. Een cultureel centrum moet renderen, ook al botst dat een beetje, cultuur en recetten. Cultuur is economie geworden en da’s jammer. Dus ik kan mij voorstellen dat mensen die mij willen boeken, zeggen Begijn WIE? Who the fuck is Begijn Le Bleu. Dat wil wel zeggen dat ik wat dat betreft werk aan de winkel heb. Ik zou normaal gezien ook op De Bovenste Plank komen. Alles was besproken, camerastandpunten, alles. Een dag voor de opnames hebben ze gezegd dat het niet doorging en dat is zo frustrerend.