Wouter doet het deze keer zonder discoballen (en toch blijft ie schitteren). Hij opent met een welgekende meezinger, de zaal doet gretig mee en waagt zich zelfs aan de verschillende variaties die steeds ingewikkelder worden. Het wordt een hilarisch zootje. Daarna vuurt Deprez een hoop raadsels af en is het publiek steeds te snel af met het antwoord. Hij geniet zichtbaar van zijn sluwe vossenstreken en kan hiermee op heel wat bijval rekenen. Doorgaans ligt het verteltempo zeer hoog , maar niet zo hoog dat hij het publiek verliest. Bovendien last hij op gepaste momenten meer poetische en haast filosofische momenten in. Dan valt er wel eens een stilte, maar niet zo een van die akelige stiltes: eerder een van hooggespannen verwachting en zowaar ontroering. Als Wouter over konijntjes en de vrouw van zijn leven begint, weet hij ook de stoere macho’s onder ons tot een moment van inkeer en contemplatie te brengen. En dan in oogwenk keert hij het tij om en zitten we weer in zijn sneltrein van grapjes.

In zijn interactie met het publiek is Wouter gewoonweg magistraal. Ook al neemt hij u eens bij de neus (en blijft hij dat misschien een hele voorstelling lang doen), hij doet dit steeds met een geweldig sympathieke knipoog. In deze publieksinteractie bewijst hij eveneens dat hij een goede improvisator is want moeiteloos kaatst hij een spitsvondige repliek terug op welke reactie uit de zaal dan ook. Daarbij pikt hij nog eens prachtig in op eerder materiaal uit de voorstelling, waardoor wordt het geheel steviger aan elkaar gelijmd wordt. Deprez balanceert doorheen de voorstelling mooi tussen zelfbewieroking en zelfrelativering . Hij kan zichzelf, doorgaans ironisch, met zijn nek boven de wereld uitsteken, maar eveneens zet hij ongeneerd zijn eigen gebreken en blunders in de verf.

Voor een voorstelling die nog maar in de kinderschoenen staat, staat ze er al serieus stevig in: een wervelende show met veel variatie, hoog lachgehalte, gebracht door een sublieme publieksbespeler. Als dit nog maar een try-out is, kan het eindresultaat alleen maar een knaller van jewelste worden.

Wim Helsen bedelft zijn publiek meteen onder ironische felicitaties, op zijn Helsens uiteraard, als een razende gek. Zijn lof- en dankbetuigingen zijn doorspekt met grove uitspraken, beledigingen aan het publiek en soms complete absurditeiten.

Hij brengt dit alles als een maniakele psychopaat (of hoe noem je zo iemand?) die zowat alles uitvergroot, overdrijft en opeenstapelt tot monsterlijke constructies en als de stapel omver dreigt te vallen, doet hij er nog een schepje bovenop. Helsen speelt dit personage schitterend en vol overtuiging en daarom kan het zich waarschijnlijk zoveel permiteren. Komt u hem tegen op straat, u zou beslist hard wegrennen. Zet hem op een podium, en u blijft beslist een uur geboeid en schuddebuikend zitten.

En vreemd genoeg voelt u zich inderdaad ook een beetje veilig bij deze krankzinnige maniak. We worden als zaal uitgenodigd/gedwongen een nieuwe maatschappij te creeren met Helsen als mister president himself. Volledig democratisch gaat hij te werk, wat totaal absurde wetten oplevert. (Dat spreekt voor de democratie, niet waar?) Hij laat het publiek veelvuldig aan het woord en springt prachtig om met het materiaal. Ook hij bewijst hier goed te kunnen improviseren: elk antwoord uit de zaal weet hij mooi in zijn absurde gedachtengang te metselen en in die gedachtengang weet hij zijn publiek moeiteloos mee te slepen.

Niet alleen uit het groteske put Helsen zijn inspiratie, ook het dagdagelijkse banale weet hij zo mogelijk nog banaler voor te stellen. Hij is zich daarbij ook bewust van zijn eigen banaliteit en met grote zelfkennis haalt hij zichzelf graag eens onderuit, liefst nadat hij zichzelf op een pie-de-stalleke had gezet. Hij pakt daarenboven graag uit met onnozele liedjes en laat ze in hun onnozelheid stralen.

Voor een try-out kan dit tellen. Helsen zet de wereld meesterlijk op z’n kop. Het kleine wordt gigantisch en het banle en lelijke laat hij schitteren. Dit alles nog eens overtuigend gebracht en al behoorlijk aan elkaar gelijmd. Het is al goed: het eindproduct zal het ongetwijfeld hoog scoren.

U kan Wouter en Wim nog aan het wet werk zien in Gent op 23 en 25 juli, telkens om 21u30 in de Kelderzaal van De Centrale, Kraankinderstraat 2, Gent