Gent – De Homo Cabarectus is opgestaan! De 18-jarige Xander De Rycke uit Zelzate mag zich sinds 30 maart, als winnaar van de TopAct Comedy Cup, deze titel toe-eigenen. Het begon allemaal met 19 enthousiaste leerlingen van het Gentse Sint-Pauluscollege. Zij vormden samen een minionderneming, doopten die TalentTheatre en gingen op zoek naar jong komisch talent en een podium. Voor een minionderneming pakten ze de zaken verbazingwekkend groots aan: ze kregen het auditorium van het ICC gratis ter beschikking en vulden elk van de 975 zitjes voor de finale van hun talentenwedstrijd. Van de 21 jonge grapjassen die zich aandienden, koos een professionele jury vijf finalisten uit. Geert De Wael, Steven Vrancken, Philippe Geubels, Xander De Rycke en het duo, Niels De Boeck en Wim De Maesseneer kregen de zware taak om het tot de nok gevulde ICC te laten schudden van het lachen. Een verslag.
Presentator Koen de Wulf, duidelijk onder de indruk van de grote opkomst, opent ruim na achten de avond. Hij laat zich bijstaan door collega-comedian Bert Gabriëls en afwisselend proberen ze de meute in de zaal tot lachen te bewegen. Acteur Michaël Pas, de helft van het komische duo Dufraing en De Wit: Thomas de Wit, regissseur-acteur Jo Decaluwe, Gentse actrice Margriet Bruggeman en stand-up comedian Piet De Praitere scherpen de messen om de jonge finalisten van vanavond te jureren.
Geert De Wael bijt de spits af. Hij is onderweg, bestemming onbekend, en komt allerlei rare wezens en vreemde situaties tegen. Zijn vertelling is doorspekt met flauwe moppen enerzijds, doordenkertjes en woordspelingen anderzijds. Hij maakt gretig gebruik van zijn expressieve guitige gezicht en leuke uitbeeldingen. Het verhaal en de tekst zitten knap in elkaar, helaas mist de opvoering wat naturel waardoor het spel geforceerd overkomt. Het publiek spant af en toe de lachspieren; een stevige work-out wordt het niet. De jury neemt haar taak ernstig en zit hier duidelijk niet om de kandidaten wat stroop rond de mond te smeren. Ze prijst Geert om de knappe raamvertelling, zijn expressie en bij tijden goede timing maar vinden hem te hard aan de tekst vasthouden en qua stijl te zeer naar Wim Helsen neigen.
De Lierenaar Steven Vrancken neemt het roer over. Hij noemt zijn act een staaltje van 'bodycabaret' en kruipt in het alterego George W. Flush dat aanvankelijk een origineel typetje lijkt. Flush begint sterk met de voorstelling van een gedachtenleesmachine, maar melkt het concept uit waardoor de performance vaart mist. Steven maakt gebruik van een geluidsband met stem en leuke geluidseffecten; die band gaat echter een te centrale rol spelen. In een langdradig gevecht met zijn onzichtbare 'duistere zelf' bewijst deze jongeman wel een fantastische pantomimer te zijn. De jury velt haar oordeel: te veel van hetzelfde en te weinig verrassend, maar applaus voor de mime en de knappe sterfscène.
De jongste van de deelnemers, Xander De Rycke, komt met zijn magere lijf en vingerloze zwarte handschoenen het podium opgeslungelt. Hij lijkt een moderne versie van de new wavers van weleer en niet meteen de grappigste in huis. Maar schijn bedriegt! Na een voorzichtige start krijgt hij al snel het publiek mee. In typische stand-up stijl spuit hij zijn ergernissen over dagdagelijkse herkenbare dingen als het openbaar vervoer en station-w.c.'s. Zijn stijl is droog en zijn observaties zijn raak. Het aaneenschakelen van de verschillende grappen kan nog vlotter en de timing zat nog niet altijd comme il faut, maar deze jongeling is grappig en beschikt over een gezonde portie je m'en foutisme. De jury steekt de loftrompet en bestempelt Xander van 'best grappig' tot 'super'. Aan microfoontechniek en droge mond moet nog gewerkt worden om de verstaanbaarheid te bevorderen, want een aantal punchlines verdwijnen spijtig genoeg in het luchtledige.
Na de pauze doet de Antwerpse Philippe Geubels zijn ding. Ook hij kiest voor stand-up in zijn pure vorm. De jongeman heeft een frêle stem en heeft van intonatie weinig kaas gegeten. Hoewel zijn grappen niet zo slecht zijn, het publiek kan er af en toe best om lachen, weet hij ze niet over te brengen: het ontbreekt Philppe wat aan podiumpresence. Qua onderwerpen is hij redelijk beperkt: zo'n 90% van zijn grappen gaan over pedofilie en de overige 10% over oude mensen. De jury vindt zijn optreden nogal kort en zijn intonatie monotoon, maar heeft lovende woorden over voor Philippes timing en aanbreng. De Praitere ziet hem nog niet meteen in de grote zalen verschijnen, tenzij het in de vestiaire is.
Hekkensluiters van de avond zijn Buggenhoutenaars Niels De Boeck en Wim De Maesseneer. Zij voeren twee 'foute' typetjes op: de man van het woord en de man van de daad. De man van het woord blijkt echter kort van woorden te zijn en de man van de daad lult er stevig op los. Er wordt veel rond de pot gedraaid, elkaar gevraagd “weette nog?” en beaamd “jaja”, zonder het over iets te hebben. Ze sluiten af met een onnozel dansje en bevestigen hiermee het hoge kampvuur-gehalte van hun act. De typetjes op zich hebben nochtans potentieel, maar de contrasten mogen veel duidelijker in de verf worden gezet. Op een paar fans na blijven de toeschouwers er stilletjes onder en de jury vindt het niet veel soeps: zowel humor als sterke teksten ontbreken.
Terwijl de jury beraadslaagt voert Koen Dewulf een stuk uit zijn programma 'Bang van mij' op en stemmenimitator Dirk Denoyelle zet knap een Verhofstadt en een Kamagurka neer. En dan valt het verdict. De jury laat uitschijnen dat het kiezen van een winnaar geen al te moeilijke klus was, niettegenstaande de verdienstelijkheid van de meeste acts. Xander De Rycke wist zowel zaal als jury te overtuigen en mag de cheque van 500 euro in ontvangst nemen. U zal beslist nog horen van deze Homo Cabarectus.
